GLEÐI OG VON LJÓÐ GUÐRÚNAR HANNESDÓTTUR
Erna Reynisdóttir var gestalesari á Ljóðaþingi Guðrúnar Hannesdóttur. Hún valdi sér ljóðin gleði og von.
gleðimaður þræðir nálinahnýtir rækilegan hnút á endanntölurnar renna eftir þræðinumleggjast þétt og fallegahver upp að annarrimeð lágum fjörlegum smellieins og tungleða skáldkonurþær hvítu og allar hinir litirnirperlumóðurtölurglertölurlangir sigri hrósandi þræðirliðast um allan bærtöluboxin bíðasneisafull
Þegar ég las þetta ljóð þá datt ég í minningu um mig sitjandi á gólfinu með töluboxið hennar mömmu fyrir framan mig, þræðandi fallegustu tölurnar á band og þegar vinkonur mínar komu þá fannst okkur gaman að hella úr boxinu á gólfið og bera þær upp í ljósið - sólina og létum okkur dreyma um fallega kjóla sem væru skreyttir þessum dásamlegu perlumóðurtölum sem allir myndu dást að því við værum skáldkonur í tungli. Mamma henti aldrei tölu, þær fóu allar í boxið.
vonef ég ætti pennamyndi ég skrifa þér bréfef ég kynni að skrifaætti pappír og peningfyrir frímerkimamma sagði einu sinniað ég hefði talað hebreskuþegar ég lá í vöggusvo hló hún og ég vissiað hún var ekki að segja sattég hef aldrei átt vögguandardrátturinn blóðbragðmaður verður svo máttlausef það er mikill reykurí súrefninu alltaf skilurðuég vex ekki mikiðskuggi minn er enn styttriég get spjallað við hannen það væri betra að eiga penna
Ég var mjög hugsi um þetta ljóð, var í fyrstu ekki viss hvert það færi með mig. En það fór með mig í sveit, mörg ár aftur í tíma.
Lítil stúlka liggur í rúmi sínu mikið veik, hún hugsar til ömmu sinnar sem býr í annarri sveit, langt langt í burtu. Tárin renna niður vanga litlu stúlkunnar hún veit að hún mun ekki lifa mikið lengur. Andrúmsloftið inni er ekki gott, mengað af kolareyk og myglu, úti er stórhríð og hörkufrost. Lungun eru að gefa sig. Hana langar svo að geta skrifað ömmu sinni bréf, en hún kann ekki að skrifa og svo á hún heldur ekki penna.
