Leiðarljós
Guðríður S. Þóroddsdóttir orti ljóðið sem við færum ykkur í dag. Guðríður var fædd árið 1866 og er ný inn á skáldatalinu okkar. Ljóðin hennar eru ort til þeirra sem þjáning og sorgir hafa heimsótt. Saga hennar er einstök, hún átti við mikinn heilsubrest að stríða seinni hluta æviskeiðs síns og þurfti að þola margt eins og lesa má í formála ljóðabókar hennar sem út kom árið 1948 og gefin var út af Fíladelfíu í Reykjavík. Formálann ritar Ásmundur Eiríksson. Þar segir m.a. að hún hafi farið í geislameðferð árið 1935 við krabbameini sem gekk frekar illa og varð hún í kjölfari mjög lasin. Við komumst bara við við lestur á slíkum hörmungum. Guðríður snéri sér að því að veita öðrum huggun í sínum sorgun því hún hafði svo mikið að gefa af sér. Hún var flínkur hagyrðingu og sver sig í ætt við aðrar 19. aldar skáldkonur hvað efnistök kvæða hennar varða. 
VorkomaVorið kemur, kætist lund,klakaböndin slitna,himinn, lögur, grös og grundum gæzku Drottins vitna.Allt hið mikla, er augað séraf elsku þinni lætur mérum hjartarætur hitna.Rödd Guðs ber mér: Röðulskin,rós í skauti dala,blað og grein á bjarkarhlyn,bláþak himinsala.Ó, sú mikla ást og náð!Allt lét Drottins vísdómsráðlíf af lífi ala.Drottinn, Guð, þitt lífsins ljóslífgar mannsins sinni.Grær og blómgast gullin rósgeðs í lundi inni.Endurfæðist allt og grærá svipstundu, lönd og sær.Allt vaknar í vordýrðinni.
