Jóna Guðbjörg Torfadóttir∙20. maí 2026
UMFJÖLLUN DRAUMEYJAR UM LJÓÐ GUÐRÚNAR - LJÓÐAÞING
Hér fyrir neðan má lesa ljóðið sem Draumey Aradóttir las, á ljóðaþingi til heiðurs Guðrúnu Hannesdóttur sem haldið var í Gunnarshúsi 16. maí, og nokkurn veginn það sem hún sagði af því tilefni (skrifað eftir minni):
Til hamingju með daginn, kæra Guðrún! Það er mér heiður að fá að taka þátt í þessu þingi. Ljóðið sem ég ætla að lesa valdi ég vegna þess að það snart mig djúpt strax við fyrsta lestur. Það fór með mig í ferðalag. Ég færðist í tíma og rúmi; varð fjögra ára og líka fimm og sex og sjö og átta - og fór vestur á firði þar sem ég var í sveit öll sumur sem barn og unglingur. Og þar kynntist ég náttúrunni, sem gerði mig að annarri manneskju en ég hefði annars orðið.
Í sveitinni lærði ég að náttúran er eini stjórnandinn. Það er náttúran sem stýrir því hvaða verk þarf að vinna og hvenær. Kýrnar kalla eftir að vera mjólkaðar, þurrkur krefst þess að fólk vinni alla nóttina við að bjarga heyi í bagga eða hús, grænmetið hefur sinn uppskerutíma. Gjafir jarðar spyrja ekki að dagatali eða klukku. Í sveitinni bíða alltaf einhver óunnin verk. Náttúran kallar.
Ljóðið heitir Fallþungi. Þegar ég hafði lesið það í fyrsta sinn leit ég aftur á titilinn og fann hve miklu hann bætti við ljóðið, bæði hrifum og hugrenningum.
f a l l þ u n g i
hjartnæmur söngurinn hrífur hann ekki að ráði
því síður gullskornir stjakar og lifandi ljós
hann ekur sér þungur í sæti það brakar í bekknum
naglsprungnir hrammarnir hvíla svo kyrrir á hnjánum
að minningarorðin tvístrast fyrir ofan og neðan garð
strýkur um höfuðið vantar sárlega strá til að tyggja
undir útgöngusálminum gýtur hann aðsjálu auga
út um gluggann á ókomin veður óunnin verk
en konan í kistunni hvílir loks auðum höndum
löglega afsökuð síðan í vikunni er leið
